ชุมชนบ้านโป่งน้ำร้อน

จากการศึกษาหมู่บ้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ของจังหวัดลำปาง ในพื้นที่บ้านโป่งน้ำร้อน อำเภอเสริมงาม จากกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอ บ้านโป่งน้ำร้อน สะท้อนความต้องการการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชน ในลักษณะคนอยู่กับป่าธรรมชาติอย่างแท้จริง ชุมชนเห็นควรเน้นการเตรียมความพร้อมการท่องเที่ยวในลักษณะการสร้างป่า สร้างคน สร้างงาน สร้างรายได้ จากไผ่ซางหม่น ซึ่งมีอยู่ในชุมชนและกำลังได้รับการส่งเสริมการปลูกจากกลุ่มอาสาในชุมชนที่เล็งเห็นโอกาสของการขยายการปลูกเพื่อสร้างเสริมรายได้ให้ชุมชน สามารถยกระดับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชน สร้างมูลค่าได้ทุกส่วน เพราะเป็นพืชครอบจักรวาลและสารพัดประโยชน์ได้ทั้งทางตรงและทางอ้อม อาทิ หน่อ นำมาประกอบอาหารหรือแปรรูปเป็นหน่อไม้ปิ้บ ลำต้นใช้ในการก่อสร้าง ทั้งนั่งร้าน เครื่องใช้ในครัวเรือน หรือทำเยื่อกระดาษ ใบใช้ห่อขนม ทำหมวก ทำหลังคา กิ่งและแขนงใช้ทำเฟอร์นิเจอร์ ใช้ในการขยายพันธ์หรือผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ชุมชนเล็งไว้คือชาจากใบไผ่ซางหม่น ซึ่งถ้าปล่อยให้ร่วงหล่นก็จะเป็นปุ๋ยให้ดิน แต่มีอรรถประโยชน์คือการสกัดหรืออบแห้งเป็นชาหรือน้ำใบไผ่เพื่อสุขภาพได้ ด้วยคุณสมบัติพิเศษของใบไผ่ที่เป็นแหล่งเก็บคลอโรฟิลล์ชั้นดี ทำให้ชาหรือน้ำสกัดจากใบไผ่มีกลิ่นหอม นอกจากนี้ยังมีสารฟลาโวนอยด์ที่มีส่วนช่วยในการต้านอนุมูลอิสระ รวมถึงพบกรดฟีโนลิกและธาตุอาหารรองอื่นๆ ด้วย ดังนั้นการแปรรูปผลิตภัณฑ์จากไผ่ซางหม่นบ้านโป่งน้ำร้อนจึงเป็นนวัตกรรมกระบวนการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลักษณะของการใช้และดูแลป่าอย่างสมดุล นอกจากนี้ผลิตภัณฑ์จากผ้าปักอัตลักษณ์ของชนเผ่า ซึ่งเป็นผ้าย้อมสีธรรมชาติ ยังต้องการแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ชุมชนที่หลากหลาย ที่พร้อมใช้งานได้ รวมถึงการยกระดับสู่มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน เพื่อเข้าสู่ได้มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชนต่อไปนี้

การเชื่อมโยงผลิตภัณฑ์จากไผ่และผ้าปักอัตลักษณ์ชุมชนสู่การตลาดเพื่อการท่องเที่ยวโดยชุมชน